Afscheid bestaat wel

Niet meer in ons dagelijkse leven, maar nooit uit onze gedachten

Gelukkig worden wij als mens als we  het geluk hebben ouder dan onze honden, maar het merendeel overleven wij ze steeds, In  tegenstelling tot de mens ligt het leven in de toekomt ,maar van je beste  boxermaatje weetje dat je met tien jaar aan het aftellen kunt gaan. dus nemen wij vaker afscheid van onze vier trouwste huisgenoten als van de mens en al die afscheiden breken een stuk van je hart.

 

Dood Begraven en vergeten.

 

Ja misschien bij een broodfokker ,maar zeker niet bij ons.

Want s'morgens is het stil in huis, niet meer eerst die lekkere dikke boxersnuit.Bij ons als hobbyfokker geen leeg huis, Maar eentje die is er niet meer thuis, en hoe raar het ook klinkt je ziet die andere boxers even niet want  ,je draagt bij je een heel groot verdriet. 

Je bent je boxervriend verloren een onmisbaar persoon in je gezin,  ,samen gespeeld. zag je kinderen het huis uit gaan,  ziet kleinkinderen komen. S'.avonds heerlijk op de bank tv kijken, hem of haar leren te gehoorzamen ,opleiden voor de tentoonstelling.

haar voorbereiden op het ouderschap, Ze heeft zo het vertrouwen in jou ,dat je meteen aan haar kindjes mag komen.

 

Wij zijn nu bijna 38 jaar later,

38 jaren vol vreugde maar ook zeker met verdriet ,want ook bij een goede fokker kent niet alleen rozen geur en manen schijn

 

En daarom inverdrietige herninergering

                     Aan hen die ons zo lief waren

Los laten begint in het hoofd en eindigt in het hart en daar tussen een hele lange weg van tranen.